Het is ijzig koud. Het vuur brandt. Naast de haard een grote mand met houtblokken. Jaren geleden gezaagd en gekloofd dus kurkdroog. Niet uit zo'n sneu zakje dat je voor veel geld bij een benzinestation koopt. Elk blok heb ik in handen gehad en sommige kenmerkende stukken herken ik nog. "Daar ga je", breng ik de herinnering tot leven. Met de natuur praat je, het is niet een dingetje buiten je om.

Ik herlees dat heerlijke boek van Lars Mytting 'De man en het hout'. Ja sorry dames, het terugbrengen van een twintig meter grote boom tot hanteerbare blokken vergt rustig beraad tussen man, boogzaag, bijl en klover...nooit trof ik een vrouw daartussen. De ware emancipatie dus.

Maar wacht 's even...een vuurtje stoken? Dat kan niet qua milieu enzo! Droevige mensen die een koe vooral herkennen in een pak melk, een ree van het hertenkampje bij het bejaardentehuis en een vuur van een elektrisch gevalletje met oplichtende lampjes in de woonkamer, startten vorig jaar een actie tegen houtstook. In een door de zon oververhit congres van gemeentebestuurders werd er zelfs een motie over ingediend. De parkeerplaats stond overvol. Het congrescentrum lag op Schiphol. Tot zover het kloppende milieuhart van betrokkenen.

Het lekkere boek gaat over bomen, kloven, stapelen en vuurtjes stoken. Kortom alles waarin de jongen (m/v) in de man (m/v) blijft. Je wordt er lezende al lekker warm van. Wat zeg ik? Je krijgt er gewoon zin in! En over schone verbranding gaat het ook. Met de motie kan de kachel dus worden aangemaakt.